WIELKI SEN
Jestem Marlowe. Generał Sternwood prosił 0 spotkanie.
Proszę wejść, panie Marlowe.
- Zawiadomię generała. - Dziękuję.
Dzień dobry.
Nie jesteś zbyt wysoki.
Robiłem, co mogłem.
Jesteś całkiem przystojny,
ale to pewnie wiesz.
Dziękuję.
- Jak się nazywasz? - Reilly. Doghouse Reilly.
Zabawne.
Tak sądzisz?
Kim jesteś? Łowcą nagród?
- Nie, smutasem. - Kto to jest smutas?
- Prywatny detektyw. - Nabijasz się ze mnie.
Jesteś słodki.
Generał pana prosi.
- Kto to? - Panna Carmen Sternwood.
- Powinna wydorośleć. - Tak.
- Przyszedł pan Marlowe. - Miło mi.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
Brandy, Norris.
Jak pan pija brandy?
W szklance.
Ja piłem z szampanem.
Zimnym jak grudniowa noc.
A pod spodem trzy łyki brandy.
Nie żałuj.
Lubię patrzeć, jak ludzie piją.
To wszystko, Norris.
Może pan zdjąć marynarkę.
Dziękuję.
Za gorąco dla mężczyzny, któremu krew krąży w żyłach.
Może pan palić.
Nadal lubię ten zapach.
W moim stanie można oddawać się nałogom tylko przez pełnomocnika.
Patrzy pan na nudny koniec bardzo burzliwego życia.
Kalectwo, paraliż obu nóg.
Niewiele jadam, a mój płytki sen
nie jest godzien swojej nazwy.
Żyję dzięki gorącemu powietrzu, niczym nowonarodzony pająk.
Tak.
Orchidee są pretekstem dla tego upału.
- Lubi pan orchidee? - Nieszczególnie.
Paskudne rośliny.
Ich tkanka zbytnio przypomina ludzką.
Pachną słodkawą zgnilizną korupcji.
Proszę mi opowiedzieć o sobie.
Nic ciekawego. Mam 38 lat i wyższe wykształcenie.
Posługuję się poprawnym językiem, jeśli trzeba.
Pracowałem w prokuraturze rejonowej.
Ich główny inspektor, Bernie Ohls, przysłał mnie tutaj.
Nie lubił pan tej pracy?
Wyrzucono mnie za niesubordynację. Byłem w tym bardzo dobry.
Tak.
Ja też.
Co pan wie o mojej rodzinie?
Jest pan wdowcem, milionerem.
Ma pan dwie córki.
Jedna jest panną, druga ma za sobą
małżeństwo z niejakim Rutledge'em.
- Obie mieszkają z panem i obie... - Proszę mówić.
Obie są piękne i nieobliczalne.
- Dlaczego mnie pan wezwał? - Znowu jestem szantażowany.
Znowu?
Rok temu zapłaciłem 5000 dolarów facetowi nazwiskiem Joe Brody,
- żeby dał spokój mojej młodszej córce. - H m.
Co to znaczy?
To znaczy: "Hm!"
Sprawa nie trafiła do prokuratury,
bo bym o tym słyszał.
- Kto się nią zajmował? - Shawn Regan.
Shawn Regan?
Pewnie ma pan powód, by nie zlecić mu tej.
- Jaki? - Shawn mnie opuścił.
Nie widywałem go ostatnio.
Jakiś miesiąc temu, bez słowa.
Nie mam pretensji. Byłem tylko jego pracodawcą.
Ale miałem nadzieję, że widzi we mnie kogoś więcej.
Nawet się nie pożegnał.
To mnie zabolało.
Znał go pan?
Dawno temu, gdy szmuglował rum z Meksyku,
staliśmy po przeciwnych stronach.
Strzelaliśmy do siebie i piliśmy razem,
w różnej kolejności.
Chylę czoła.
Niewielu ludzi miało szansę strzelić do Shawna Regana po raz drugi.
Był dowódcą brygady IRA.
- Wiedział pan o tym? - Nie.
Proszę się częstować.
Wiem, że jest dobry w tym, co robi.
Ucieszyła mnie wiadomość, że zatrudnił go pan jako...
Nie wiem, kim tu był.
Przyjacielem.
Niemal synem.
Przesiadywał tu ze mną, pocąc się jak mysz,
popijając brandy, której ja już pić nie mogłem,
i opowiadając o irlandzkiej rewolcie.
Dość tego.
Proszę.
ARTHUR GWYNN GEIGER RZADKIE KSIĄŻKI-CENNE WYDANIA
Na odwrocie.
SZANOWNY PANIE,
MAM NADZIEJĘ, ŻE ZECHCE PAN SPŁACIĆ
TEN NIEŚCIĄGALNY DŁUG KARCIANY.
Z POWAŻANIEM A.G. GEIGER
WEKSEL
CARMEN STERNWOOD
- To jej podpisy? - Tak.
- Kim jest Arthur Gwynn Geiger? - Nie mam pojęcia.
- Pytał ją pan? - Nie, i nie zamierzam.
Ssałaby kciuk i udawała niewiniątko.
Natknąłem się na nią w holu, więc wiem, na co ją stać.
Uwiesiła mi się na szyi.
CÓŻ.
Starsza córka, pani Rutledge, jest w to zamieszane?
- Nie. - Są podobne? Trzymają się razem?
Płynie w nich ta sama zepsuta krew.
Vivian jest kapryśna, wymagająca, bystra i bezwzględna.
Carmen nadal jest dzieckiem, które wyrywa skrzydełka muchom.
Mają wszystkie powszechne nałogi,
prócz tych, które same sobie wymyśliły.
Oceniam córki surowo,
bo szkoda mi resztek życia na wiktoriańską hipokryzję.
Żyjąc tak, jak żyłem,
i decydując się na ojcostwo w późnym wieku,
zasłużyłem na to, co mnie spotyka.
A Więc?
Niech pan zapłaci.
- Dlaczego? - Podpisała te weksle, prawda?
Tak.
Kim jest ten Joe Brody, któremu pan zapłacił 5 tysięcy?
Nie pamiętam. Norris, mój kamerdyner, będzie wiedział.
Chyba mówił, że jest hazardzistą.
Geiger twierdzi, że to długi karciane.
Być może.
Wierzy mu pan?
Nie.
Mam pana uwolnić od tego Geigera,
- prawda? - Tak.
Dowiedzieć się czegoś?
Pozbyć się go.
To może sporo kosztować.
Dziękuję za drinka, generale.
Sprawił mi taką samą przyjemność jak panu.
- Odezwę się. - Powodzenia.
Pani Rutledge prosi, by pan do niej wstąpił przed wyjściem.
Ajeśli chodzi o honorarium,
to generał wydał dyspozycję, bym wypisał panu czek na żądaną sumę.
Jak wydał tę dyspozycję?
Zapomniałem, że jest pan detektywem.
Dał mi sygnał dzwonkiem.
- Wypisujesz jego czeki? - Mam ten przywilej.
Szczęściarz z ciebie. Teraz nic nie wezmę,
ale liczę 25 dolarów za dzień plus wydatki.
Tak jest.
- Skąd pani Rutledge wie o mnie? - Widziała pana przez okno.
Musiałem powiedzieć, kim pan jest.
Nie podoba mi się to.
Chce mnie pan pouczać o moich obowiązkach?
Nie, próbuję zgadnąć, jaki jest ich zakres.
Proszę za mną.
- Czeka na pana. - Dziękuję.
Chciała pani mnie widzieć?
Jest pan prywatnym detektywem?
Myślałam, że istnieją tylko w książkach.
Albo że to krępe obdartusy, które węszą w hotelowych korytarzach.
Nie jest pan elegancki.
Ani wysoki.
Następnym razem przyjdę na szczudłach i włożę strój do tenisa.
Wątpię, żeby pomogło.
Poradzi pan sobie ze sprawą taty?
- Bez większego trudu. Czyżby?
Myślałam, że to wymaga wysiłku.
Niezbyt dużego.
Jaki będzie pierwszy krok?
- Zwyczajny. - Nie wiedziałam, że są takie.
Oczywiście. Opisano je i opatrzono wykresem na 47. stronie
podręcznika Jak zostać detektywem dla kursów wieczorowych.
Pani tata zaproponował mi drinka.
Pewnie skończył pan też kurs dla komików.
Wspomniałem o drinku.
Pomówmy poważnie, panie Marlowe.
- Pani ojciec... - Proszę sobie nalać.
Mój ojciec nie czuje się dobrze
i nie chcę, żeby martwił się tą sprawą.
Właśnie tak zamierzałem ją załatwić.
- Rozumiem. Tajemnica zawodowa? - Nie.
- Chciał pan drinka. - Zmieniłem zdanie.
A więc...
- Co pan myśli o tacie? - Polubiłem go.
On lubił Shawna Regana.
Zakładam, że słyszał pan o nim.
Nie gramy w pokera, panie Marlowe.
- Tata chce go odnaleźć, prawda? - A pani?
Oczywiście. Zachował się nieładnie, znikając bez słowa.
Tata ma złamane serce, choć o tym nie mówi.
- Powiedział? - Proszę go spytać:.
Nie rozumiem, czemu unika pan odpowiedzi.
Nie lubię takich manier!
Wzajemnie. To nie ja chciałem się spotkać.
Moje maniery mogą panią razić. Są okropne.
Boleję nad nimi w długie zimowe wieczory.
Może mnie pani krytykować i pić lunch z butelki,
ale przesłuchiwanie mnie jest stratą czasu.
Nikt tak do mnie nie mówi!
Myśli pan, że może traktować ludzi
jak tresowane foki?
Zwykle uchodzi mi to na sucho.
Ma pan szczęście.
Czego się pani boi?
Nie chodziło o Shawna, prawda?
Czyżby?
Znalazłby go pan, gdyby tata poprosił?
Może. Kiedy zniknął?
Jakiś miesiąc temu.
Odjechał wieczorem, bez słowa.
Znaleźli jego samochód wjakimś garażu.
Oni? Jacy oni?
Tata panu nie powiedział.
Wspomniał o Reganie, ale wezwał mnie winnej sprawie.
To chciała pani ode mnie usłyszeć?
Nie dbam o to, co pan mówi, panie Marlowe.
Niepotrzebnie zabieram pani czas.
Do widzenia, pani Rutledge.
Norris.
Pomyliłeś się. Pani Rutledge nie chciała mnie widzieć.
Przepraszam pana. Często się mylę.
BIBLIOTEKA PUBLICZNA W HOLLYWOOD
SŁYNNE PIERWODRUKI Rozdział XIV - EGZEMPLARZE KOLEKCJONERSKIE
- Znalazł pan to, czego szukał? - Tak, dziękuję.
Nie wygląda pan na kolekcjonera pierwodruków.
Zbieram też blondynki w butelkach.
A.G. GEIGER RZADKIE KSIĄŻKI-CENNE WYDANIA
- Mogę panu służyć pomocą? - Tak.
- Ma pani Ben Hura z 1860 roku? - Co?
Szukam Ben Hura z 1860 roku.
To pierwsze wydanie?
Nie, trzecie.
Z błędem na stronie 116.
Obawiam się, że nie ma.
A ChevalierAudubon z 1840? Komplet, oczywiście.
- Też nie ma. - Jestem w antykwariacie z książkami?
Czy to wygląda na owoce?
Raczej na książki. Chciałbym pomówić z panem Geigerem.
- Nie ma go. - Szkoda, bo„.
Powiedziałam, że go nie ma!
Słyszałem. Nie musi pani krzyczeć.
Spieszę się na wykład o seramice argentyńskiej,
więc nie mogę czekać.
Mówi się "ceramika".
I nie argentyńska, tylko egipska.
Więc: jednak miała pani do czynienia z książkami.
Pójdę do biblioteki publicznej.
A może lepiej do księgarni naprzeciwko?
- Dobry pomysł. - Dziękuję.
KSIĘGARNIA ACME
Czym mogę służyć?
- Wyświadczy mi pani drobną przysługę? - Zależy jaką.
Zna pani antykwariat z naprzeciwka?
- Mijam go czasem. - Widziała pani Geigera?
- Cóż... - Jak wygląda?
Nie prościej pójść tam i poprosić o spotkanie?
Już tam byłem.
Zna się pani na białych krukach?
Proszę sprawdzić.
Miała pani w rękach Ben Hura z 1860, trzecie wydanie,
z podwójnym wierszem na stronie 116?
Albo książkę ChevalierAudubon z 1840?
Nikt nie miał. One nie istnieją.
Dziewczyna u Geigera nie wiedziała.
Rozumiem.
Zaczyna mnie pan trochę intrygować.
Jestem prywatnym szpiclem na tropie.
Może proszę o zbyt wiele,
choć mnie się tak nie wydaje.
Geigerjest lekko po czterdziestce,
średniego wzrostu, otyły,
okrąglutki, nosi wąsik Charliego Chana,
eleganckie garnitury, czarny kapelusz,
udaje, że zna się na antykach, ale...
Sądzę, że jego lewe oko jest szklane.
Byłaby pani dobrym gliną.
Dziękuję-
- Chce pan zaczekać, aż wyjdzie? - Tak.
Zamykają dopiero za godzinę.
Leje jak z cebra.
Mam samochód...
Rzeczywiście mocno pada.
Tak się składa, że mam w kieszeni buteleczkę dobrej wódki.
Jeśli mam być zalany, to wolę tutaj.
Cóż.
Wygląda na to, że dziś wcześnie zamykamy.
Opowiedz mi o tej sprawie.
Nic ciekawego.
O co chodzi?
Zastanawiam się, czy musisz...
Nie muszę.
Takie drobiazgi zmieniają...
- Witaj. - Witaj.
Przykro mi to mówić, ale podjechał wóz Geigera.
Kim jest ten facet?
Cieniem Geigera. Nazywa się Carol Lundgren.
Dziękuję.
- Gdybyś chciał kupić książkę... - Ben Hura z 1860?
Z błędami.
Na razie.
Do zobaczenia, kumpelko.
Jesteś słodki.
A ty nawalona jak stodoła. Weź się w garść.
Znam cię. Doghouse Reilly.
- Jesteś słodki. - Co o tym wiesz?
- O czym? - O Geigerze na podłodze.
On też jest słodki.
U twoich stóp leży martwy facet.
- Jak do tego doszło? - Za dużo gadasz, Reilly.
Chodź!
Leż tutaj i bądź cicho.
Jak chcesz, Reilly.
Wstawaj, idziemy.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór, Norris.
- Chciałbym się widzieć z generałem. - Już śpi.
- A może zastałem panią Rutledge. - Tak...
- Dobry wieczór, pani Rutledge. - Witam.
Przywiozłem pani siostrę.
Nic: jej nie jest, tylko ma problem z chodzeniem.
Przyda mi się pomoc.
- Jest pan pewien, że... - Rano będzie jak nowonarodzona.
- To pańska sprawka? - To?
Tak, specjalna usługa dla stałych klientów.
Plus bezczelne odzywki.
- Gdzie ją pan znalazł? - Nie znalazłem.
- Więc jak... - Nie było mnie tu,
a ona nie wychodziła wieczorem.
Aż tak źle?
Co się stało, panie Marlowe?
Bardzo pani kocha siostrę?
- Tak. - Dużo by pani dla niej zrobiła?
- Wszystko. - Więc niech pani odpuści.
- Powinnam wiedzieć... - Proszę jej nie pytać.
I tak nigdy nie pamięta.
Co zapomniała o Shawnie Reganie?
A co panu powiedziała?
Znacznie mniej niż pani teraz.
Spokojnie.
Policzkowanie kiepsko mi wychodzi o tak późnej porze.
Posuwasz się za daleko, Marlowe.
Ostre słowa do mężczyzny,
który wychodzi z sypialni.
Dobranoc, pani Rutledge.
Dziękuję, Norris.
- Odstawiłem jej samochód. - To dobrze.
Gdyby ktoś pytał, nie wychodziła z domu.
A mnie tu nie było.
Rozumiem. Wezwać taksówkę?
Lepiej nie. Dam sobie radę.
- Dobranoc panu. - Dobranoc.
PHILIP MARLOWE PRYWATNY DETEKTYW
- Witaj, Bernie. Wejdź. - Cześć, Phil.
Nigdy nie sypiasz?
Co robisz?
Siedzę sobie.
- Po nocy? - Tak.
- O co chodzi? - Musi o coś chodzić?
Jesteś moim przyjacielem,
ale gdy facet z wydziału zabójstw wpada o drugiej nad ranem,
- to ja... - Łamiesz szyfr?
Bawię się.
Pracujesz dla Sternwooda, prawda?
Tak, dzięki tobie.
Zrobiłeś już coś?
Nie zdążyłem, bo zaczęło padać.
Wyglądają na rodzinę, której się wiele przydarza.
Ich packard kąpie się
w morskiej pianie koło molo w Lido.
W środku jest facet.
- To może być Regan? - Kto?
Shawn Regan.
Irlandzki przemytnik, którego Sternwood zatrudnił,
- żeby za niego pił? - Tak.
Co by tam robił?
Co ktokolwiek by tam robił?
Właśnie jadę do Lido, żeby to wyjaśnić. Pojedziesz ze mną?
Chętnie.
- Jaka pogoda? - Przejaśnia się.
- Kiedy dostaliście zgłoszenie? - Przed kwadransem.
- Mówiłeś, że jaki to wóz? - Packard.
- Cześć, Ernie. - Cześć, Ed.
Wiecie już, kto to jest?
Owen Taylor, szofer generała Sternwooda,
sądząc po licencji.
- Jak to się stało? - Widać stąd.
Przeleciał przez barierkę. Musiał nieźle uderzyć.
Przestało padać około 21:00.
Deski są suche w miejscu złamania,
więc to się stało około 21:30.
Dobra, opuszczaj.
Doktorze, słuchamy.
Ma złamany kark i ślad po mocnym ciosie w lewą skroń.
Uderzył się o kierownicę?
To nie był wypadek.
Rana krwawiła pod skórą, gdy jeszcze żył.
- Pałka? - Możliwe.
Bernie, ciekawa rzecz.
Ręczny hamulec jest zaciągnięty do połowy.
Dzięki, Jim. Do zobaczenia, doktorze.
- Zabierzcie go. - Tak jest.
- Pijany albo samobójca. - Wątpię.
Co wiesz o Owenie Taylorze?
Dwóch z trzech szoferów Sternwooda
straciło pracę z powodu jego młodszej córki, Carmen.
Powiedz mi, co ci zlecił, Phil.
Powiedział o szantażu.
- Kogo szantażują? Carmen? - Tak.
To do ciebie niepodobne.
Mam przeczucie, że...
Do mnie? Nie zrobiłem tego.
Co chciałeś powiedzieć, Phil?
Daj mi dzień, Bernie. Może będę coś miał dla ciebie.
Dobra. Wracajmy do domu.
- Dzień dobry. - Wstałeś wreszcie.
Już myślałam, że pracujesz w łóżku jak Marcel Proust.
- Kto to? - Nie znasz. Pisarz francuski.
Zapraszam do mojego buduaru.
MIESZKANIE PRYWATNE
Nie wyrzucasz pieniędzy na wystrój.
Uczciwy detektyw mało zarabia.
- Jesteś uczciwy? - Znowu zaczynamy?
Przepraszam. Za wczoraj też. Byłam nieuprzejma.
Oboje byliśmy.
Chcesz rozmawiać o Taylorze?
Już wiesz? Biedny Owen.
Tak. Facet z prokuratury zabrał mnie do Lido.
Okazało się, że wie więcej ode mnie.
Choćby to, że Taylor chciał się żenić z twoją siostrą.
Może to nie był zły pomysł.
Zakochał się w niej.
Ale nie przyszłam w sprawie Owena.
Powiesz mi, czego chce mój ojciec?
Tylko za jego zgodą-
Chociaż potwierdź, że chodzi o Carmen.
Nie.
Rzuć okiem. Posłaniec przyniósł to dziś rano.
- 20:35. - Zgadza się.
Ładne zdjęcie.
Chcą 5000 dolarów za negatyw i odbitki.
Skąd wiesz?
Jakaś kobieta zadzwoniła po wyjściu posłańca.
- Co jeszcze tam było? - A co miało być?
To nie jest warte tej sumy.
- Uważają, że jest. - Dlaczego?
Grożą, że jeśli dziś nie zapłacę,
będę rozmawiała z siostrą przez kraty.
To ma związek z przestępstwem.
Jakim?
Nie wiem.
Wiesz, gdzie zrobiono to zdjęcie?
Nie mam zielonego pojęcia.
- Albo kiedy? - Nie.
- Rozmawiałaś o tym z Carmen? - Spała, gdy wychodziłam.
Wvmyśliłaś jakąś historię?
- Norris wymyślił. - Jaką?
Była w domu cały wieczór.
Policja pytała w związku ze sprawą Owena.
Śmiało, podrap się.
Co Owen robił w waszym aucie?
Nie wiadomo. Wziął je bez pozwolenia.
Dlaczego? Myślisz, że...
Że wiedziało tym zdjęciu? Nie wykluczam.
Poza tym, co mówiła ta kobieta,
nie wiesz, dlaczego chcą pięciu tysięcy?
Dlatego przyszłam do ciebie.
Nie baw się rękawiczką. Dlaczego nie poszłaś na policję?
- Bo myślałam... - Bałaś się,
że odkryją coś, na co ja nie wpadnę.
Coś, co zagraża Sternwoodom?
Mogę skorzystać z telefonu, panie Marlowe?
Halo? Proszę z komendą policji.
Halo, mówi...
Czym mogę służyć?
To pan dzwonił.
- Co? Ja dzwoniłem? Kto mówi? - To pan chciał rozmawiać.
Sierżant Reilly.
Sierżant Reilly? Tu nie ma żadnego sierżanta.
Posłuchaj, kolego...
Chwileczkę. Dam słuchawkę mamie.
Nie chcę rozmawiać z twoją mamą.
Dlaczego mam z nią rozmawiać?
Halo? Kto mówi?
Policja? To nie jest komisariat.
Skoro pan wie, to dlaczego...
Już mówiłam, że to nie komisariat.
Co pan powiedział?
Dam słuchawkę ojcu.
Nie chcę rozmawiać z pani ojcem ani z jego matką.
- Halo? Kto mówi? - Policja.
- Przecież powiedziała... - Jestem z policji.
Jest pan z policji? To co innego.
Co mogę dla pana zrobić?
Co takiego? Gdzie?
Nie lubię takich rzeczy. Moja córka też nie.
Mam nadzieję, że sierżant nie wyśledzi połączenia.
Lubisz grać, prawda?
Dlaczego nie pozwoliłeś mi zadzwonić?
Bo pracuję dla twojego ojca.
I dlatego, że zaczynam lubić kolejnego członka waszej rodziny.
Wolę ten drugi powód.
Wracajmy do interesów.
- Masz pięć tysięcy w gotówce? - Nie.
- Możesz mieć? - Chyba tak.
- Od ojca? - Raczej nie.
Więc skąd?
- Od Eddiego Marsa. - Tego od kasyna?
To tłumaczy, dlaczego nie masz gotówki.
- Lubię hazard. - Ja też.
Skąd pewność, że ci da?
Jestem jego dobrą klientką.
Poza tym jest związek między panem Marsem a Sternwoodami.
Shawn Regan uciekł z żoną Eddiego.
To cię nie interesuje?
Byłoby mi go łatwiej znaleźć.
Gdybym go szukał.
- Regan jest w to zamieszany? - Nie.
Nie, tani szantaż do niego nie pasuje.
Miło mi to słyszeć. Powiesz mi teraz?
- Co? - Czego chcesz się dowiedzieć.
Zabawne.
Ty chcesz wiedzieć, po co wynajął mnie twój ojciec.
Ja chcę wiedzieć, co ty chcesz wiedzieć.
Będziesz to ciągnął w nieskończoność?
To temat na następną rozmowę.
Jeden z wielu.
Chciałaś, żebym się tym zajął.
Jaki był finał rozmowy z tą kobietą?
Zadzwoni o 18:00 i przekaże instrukcje.
Daj mi znać, gdy to się stanie.
- Dobrze. - Pani Rutledge,
skoro negatyw jest wart pięć tysięcy,
lepiej tego nie zostawiać.
Do widzenia, panie Marlowe.
To było niezamierzone.
A szkoda.
- Wróciłem. Pamięta mnie pani? - Obawiam się...
A teraz?
- Co to ma znaczyć? - Spokojnie.
Udawałem, że interesują mnie pierwodruki.
- Co... - Chcę coś sprzedać.
Coś, czego Geiger pragnie od dawna. Zastałem go?
Nie. Proszę przyjśćjutro.
Oszczędź sobie tego, siostro. Jestem z branży.
Mam mało czasu. Jest chory? Odwiedzę go w domu.
To niemożliwe. Proszę przyjśćjutro.
Agnes...
Daj spokój, Carolu.
Pospiesz się.
- Może... - To był Lundgren, prawda?
- Czego pan chce? - A ten drugi?
Niech pan przyjdzie jutro.
- Wcześnie rano? - Tak.
Wygląda na to, że trafiłem na przeprowadzkę.
- Masz pasażera. Ruszaj. - Dobra.
Skręć za róg, potem zwolnij.
- Dokąd jedziemy? - Śledzimy kogoś.
Jestem twoja, kolego.
Nie obraziłbym się.
Zaraz pojawi się furgonetka.
To o nią chodzi.
Proszę, złotko. Kup sobie cygaro.
Gdybyś mnie potrzebował, zadzwoń pod ten numer.
Dniem i nocą?
Lepiej nocą. Za dnia pracuję.
- Kim pan... - Pamiętasz mnie? Doghouse Reilly.
Facet, który nie urósł.
Co się stało? Nie możesz wejść?
Chodź, mam klucz.
- Gdzie zaparkowałaś? - Z tyłu.
- Szukasz czegoś? - Ja tylko...
Co pamiętasz z ostatniej nocy?
Co mam pamiętać?
Byłam chora. Siedziałam w domu.
Przedtem siedziałaś w tym fotelu.
- Ja... - Wiem, że pamiętasz.
Przestań udawać i ssać kciuk.
- Byłeś tu w nocy? - Ile pamiętasz?
- Jesteś z policji? - Nie, jestem przyjacielem twojego ojca.
Kto zabił Geigera?
Kto jeszcze o tym wie?
Że nie żyje? Nie mam pojęcia.
Na pewno nie gliny, bo już by tu były.
To był Joe Brody?
Joe Brody? Kto to jest?
Posłuchaj, siostro. Nie wiem, w co się wpakowałaś,
ale mam nadzieję, że umiesz się z tego wyplątać.
- To Brody go zabił? - Kogo?
Tak, to był Joe.
Naprawdę?
Dlaczego?
Nie wiem.
Zeznasz to policji?
Tak, jeśli odzyskamy zdjęcie.
- Chcesz... - Tak, zniknęło.
Rozejrzałem się w nocy. Brody je zabrał.
Muszę wracać do domu.
Nie wspomniałem policji o Brodym.
Prawdę mówiąc, nikomu nie pisnąłem słowem,
że byłaś tutaj.
Nawet twojej siostrze.
Reilly myśli o wszystkim.
Nie nazywasz się Reilly.
Przepraszam za najście, ale nikt nie otwierał.
Zastałem Geigera?
Nie, nie wiemy, gdzie jest.
Drzwi były otwarte, więc weszliśmy.
Znajomi?
Interesy. Wpadliśmy po książkę.
Zostawił wiadomość, kiedy wróci?
Wątpię. Nie chcemy panu przeszkadzać.
Chwileczkę.
Dziewczyna może iść. A z tobą pogadam.
A jeśli nie zechcę?
W wozie czeka dwóch chłopaków.
Tak się sprawy mają?
Uciekaj, aniele.
Ta historia brzmi podejrzanie.
Szkoda. Masz lepszą?
Może coś wymyślę.
Krew. Sporo krwi.
Naprawdę?
- Pozwolisz? - Jestem przyzwyczajony.
Wezwę policję-
- Stróże prawa... - Czemu nie?
Coś ty za jeden?
Marlowe, prywatny detektyw.
- A dziewczyna? - Moja klientka.
Geigerjej groził, więc przyszliśmy pogadać.
Mieliście szczęście, że drzwi były otwarte.
Prawda? A ty skąd masz klucz?
- To moja sprawa. - A jeśli moja?
Mógłbym ci ją odebrać.
Nie radzę. Za niska płaca.
To mój dom. Geiger go wynajmuje-
- Co ty na to? - Masz miłych lokatorów.
Nie przebieram.
- Jakiś pomysł, chojraku? - Kilka.
Ktoś zastrzelił Geigera albo Geiger zastrzelił kogoś i uciekł.
Albo szykował mięso na obiad i siekał je w salonie.
Mnie to też nie przekonuje.
Lepiej wezwij kumpli.
Nie rozumiem, w co grasz.
Naprawdę, panie Mars?
Zastanawiałem się, czemu nie pytasz, kim jestem.
Uważasz, że Geiger był w coś zamieszany.
- W co? - Nie wiem. To nie mój lokator.
Ale powiem ci coś, co cię zdziwi.
Ktoś opróżnił dzisiaj antykwariat Geigera.
Za dużo gadasz.
Naprawdę masz tych gości przed domem?
Otwórz.
Sam otwórz. Ja już mam klienta.
Nic się nie stało. Chciałem coś udowodnić.
Przeszukajcie go.
- Przepraszam. - Kto to?
Philip Marlowe, Hobart Arms, Franklin Street.
Pozwolenie na broń, odznaka.
To wszystko, wyjdźcie.
- Szpicel. - Kazał wam wyjść.
Faktycznie, kazał. Masz rację.
Zabójczy gość.
- Ma jakieś zalety? - Kto? Sidney?
Towarzyszy Pete'owi.
Mów, co wiesz, Marlowe.
Nie tobie. Mam innego klienta.
Kto opróżnił antykwariat Geigera?
Mamy kapryśną pogodę. Padało w Los Olindas?
Odwdzięczę ci się za informacje.
Ja tobie też.
Co cię obchodzi antykwariat Geigera?
- Mógłbym cię zmusić. - Już próbowano.
I co?
Wezwij policję, jak zamierzałeś.
Lepiej stąd wyjdŹ-
Przy okazji, co słychać u pani Mars?
Przeciągasz strunę, Marlowe.
Za to mi płacą.
Czekałem na ten telefon.
Przykro mi, nie mam wiadomości.
- Nie zadzwoniła? - Nie.
Jeśli zadzwoni, masz gotówkę?
Tak, mam.
Odezwę się, gdy będę coś wiedziała.
Nie ruszam się z biura.
Geiger?
Słucham?
Arthur Gwynn Geiger. Facet zamieszany w szantaż.
Nie słyszałem tego nazwiska.
- Jesteś Joe Brody? - Co z tego?
Jesteś Brody i nie znasz Geigera.
Bardzo zabawne.
Masz dziwne poczucie humoru.
Wypróbuj je gdzie indziej.
Joe, masz rzeczy Geigera, a ja spis jego dłużników.
Nie sądzisz, że powinniśmy pogadać? Teraz!
Zgoda, skoro masz coś dla mnie.
Jesteś sam, Joe?
- Nie licząc tego. - Nie licząc...
Mój Boże! Tyle broni wokół, a tak mało rozsądku.
Jesteś dziś drugim gościem,
który mierzy do mnie, myśląc, że jest panem świata.
Odłóż to, Joe.
Ten pierwszy facet to Eddie Mars.
- Słyszałeś o nim? - Nie.
Usłyszysz, gdy się dowie,
gdzie byłeś w deszczową noc.
Co on może mieć do mnie?
Nie wiem, jeśli ty nie wiesz.
Nie zrozum mnie źle.
Nie jestem brutalny, tylko ostrożny.
Za mało ostrożny, Joe.
Zagrywka ze sklepem Geigera była błędem. Widziałem ją.
Nie łudź się, że tego nie użyję, jeśli będę musiał.
Co masz do powiedzenia?
Poproś przyjaciółkę,
żeby stamtąd wyszła.
Wstrzymywanie oddechu jest męczące.
WyjdŹ, Agnes.
Witaj, złotko.
Ostrzegałam Joego, że sprawisz kłopoty.
Niech pani Rutledge też wyjdzie.
Po co przyszedłeś?
- Dlaczego skłamałaś? - Nie potrzebuję cię, Marlowe.
- Na pewno? - Nie wtrącaj się!
Nie wiem, jak tu trafiłeś, ale wyjdź.
Gość z bronią mi nie pozwoli.
Tylko spójrz. Umiera z ciekawości i niepokoju.
Bądź pewien, że zaspokoję ciekawość.
- Siadajcie, oboje. - Nie wymachuj bronią.
Nie sprowadziłam go tutaj.
Mógłbyś schować broń?
Nie kłóć się. Rób, co każe. Siadaj.
Wszystko psujesz, Marlowe.
- Nieprawda. - Owszem.
Cicho! Po co przyszedłeś?
Żeby ją powstrzymać od płacenia, a tobie zdjąć z karku gliny.
- Nie psuję... - Jakie gliny?
Te, które chcą wiedzieć, skąd się wziął ołów w ciele Geigera.
Joe, zastrzeliłeś Geigera.
- Nie... - Policja jeszcze nie wie.
Kłopot w tym, że nie był wtedy sam.
Albo nie zauważyłeś, w co nie wierzę,
albo uciekłeś w popłochu.
Ale byłeś dość przytomny, by wyjąć film z aparatu,
a potem wrócić i ukryć ciało.
- Oszalałeś. Joe nigdy... - Cicho!
Chciałeś wyczyścić antykwariat,
zanim gliny się dowiedzą, że doszło do zbrodni.
Jedziesz po bandzie, kolego. Na szczęście nie zabiłem Geigera.
Ale możesz odpowiadać za morderstwo, Joe.
Prosisz się o to.
Myślisz, że masz na mnie haka?
- Tak. - Jakiego?
Zeznania świadka cię pogrążą.
Rusz głową, Joe.
Mówisz o Carmen. Plecie trzy po trzy.
Więc masz to zdjęcie.
Bierzesz mnie za głupca.
Za przeciętnego cwaniaczka.
Albo byłeś tam w nocy,
albo dostałeś zdjęcie od kogoś, kto tam był.
Wiedziałeś, że Carmen tam była,
bo kazałeś swojej dziewczynie postraszyć panią Rutledge policją.
A mogłeś to zrobić,
bo tam byłeś i widziałeś, co się stało,
albo wiedziałeś gdzie i kiedy zrobiono zdjęcie.
Przekonałem cię?
Kim jesteś? I co za to chcesz?
Facetem, któremu płacą, żeby prał brudy.
A chcę tylko tego zdjęcia.
A forsa? Jestem spłukany.
- Nie od mojej klientki. - Ale...
Przynieś zdjęcie, Joe.
Nie ruszaj się.
Pilnuj go.
- Spokojnie, Carmen. - Oddaj mi zdjęcie, Joe.
- Posłuchaj... - Oddaj zdjęcie.
- Zabiłeś Geigera. - Joe!
Stój-
Wstań, aniele. Wyglądasz jak pekińczyk. Skoro kolekcjonuję broń...
Siadaj, złotko. Na czym stanęliśmy?
Ach tak, miałeś coś przynieść.
Lepiej, żeby nie było więcej odbitek.
Nie ma.
- Oddasz mi to zdjęcie? - Nie.
A broń?
Później.
Jesteś słodki. Podobasz mi się.
Tak? To jeszcze nic.
Na piersi mam wytatuowaną balijską tancerkę.
Zabierz ją do domu.
Powinnam ci podziękować.
Wystarczy, że nie będziesz mnie okłamywać.
Chodź, Carmen.
Spokojnie, Joe.
Łatwo się wywinąłeś.
Co jest, złotko?
- Wkurza mnie... - Mnie też.
Dostałeś zdjęcia. Wynoś się.
- Co cię wkurza? - To, że...
Wynocha!
Nie tak szybko. Musimy wyjaśnić kilka spraw.
Kazałem ci się wynosić.
Przestań, Joe. Co za różnica?
Dlaczego wziąłeś na cel panią Rutledge?
Pół roku temu groziłem jej ojcu.
Drugi raz mogło się nie udać.
Skąd wiedziałeś, że pani Rutledge mu nie powie?
- Dobrze ją znasz? - Pomińmy to.
Bywa tu i tam.
Pewnie ukrywa parę rzeczy przed starym.
Słaby argument, ale to też pomińmy.
Skąd wziąłeś zdjęcie, Joe?
Dostałeś, co chciałeś, i to tanim kosztem.
Nic nie wiem o zdjęciu. Prawda, Agnes?
Przecież przed chwilą mi je dałeś.
Jesteś półgłówkiem. Tylko takich przyciągam.
Nigdy nie trafił mi się bystry. Ani razu.
Sprawiłem ci ból, złotko?
Jak każdy napotkany facet.
Skąd wziąłeś to zdjęcie?
Wypadło komuś z kieszeni.
Masz alibi na wczorajszą noc?
Byłem tu z Agnes.
Wspaniały świadek.
Joe, kara śmierci jest jedna, nawet za dwa zabójstwa.
O czym ty mówisz?
O dwóch morderstwach. Gdzie byłeś wczoraj o 19:30?
- Dlaczego... - Gdzie byłeś?
Obserwowałem dom Geigera.
Po co?
- Żeby coś na niego zdobyć. - Patrz na mnie.
Lało jak z cebra, siedziałem w aucie.
Jeden wóz stał przed domem, drugi trochę dalej.
Siedziałem z tyłu.
- Kto był z tobą? - Nikt.
W pobliżu stał packard.
Zajrzałem do niego. Zarejestrowany na Sternwooda.
C0 dalej?
Nic się nie działo, więc wróciłem do domu.
- Wiesz, gdzie teraz jest ten packard? - Gdzie?
W IOOliCVJHym garażu.
Rano wyłowiono go z morza w Lido.
W środku był martwy gość. Zamordowany.
Wóz był niedaleko mola
i miał zwolniony hamulec.
Nie wrobisz mnie w to.
Chcesz się przekonać?
- Co... - Siadaj, Joe.
Ten trup to Owen Taylor, szofer Sternwooda.
Pojechał do Geigera, bo kochał się w Carmen.
Nie podobały mu się zagrywki Geigera.
Włamał się tylnymi drzwiami. Miał broń.
Broń, jak to broń, wypaliła i Geiger padł martwy.
A Owen uciekł, zabierając film.
Odebrałeś mu go. Tak trafił w twoje ręce.
Masz rację.
Usłyszałem strzały. Zobaczyłem, jak wybiega,
wsiada do packarda i rusza.
- Tak. - Pojechałem za nim.
Na Sunset skręcił na zachód.
Za Beverly
zatrzymał się na poboczu.
Więc podszedłem, udając gliniarza.
Miał broń, stawiał się, więc go ogłuszyłem.
Zabrałem film, bo myślałem, że jest coś wart.
Więcej go nie widziałem.
Zostawiłeś go nieprzytomnego w wozie niedaleko Beverly.
Mam uwierzyć, że ktoś tamtędy przechodził,
podjechał do oceanu, zepchnął wóz z mola
i wrócił, żeby ukryć ciało Geigera?
- To nie ja. - Ktoś to zrobił.
A ty chciałeś zyskać na czasie.
Nie masz dowodów.
Nie zależy mi na nich.
Chcę tylko wiedzieć, co Geiger miał na Sternwoodów.
Może dobijemy targu.
Otwórz.
Może wróciła.
Jeśli to ona, nie ma broni.
Masz ogień, kolego?
Kogo wolisz? Mnie czy gliny?
Czego chcesz?
Siadaj za kierownicę. Ty prowadzisz.
Gdy radiowóz nas minie, pojedziemy do Geigera.
Zastrzeliłeś nie tego gościa, Carolu.
Brody nie zabił Geigera.
Ruszaj.
- Masz klucz. Otwieraj. - Kto powiedział, że mam klucz?
Śmiało.
Może potrzebujesz tego.
- Halo? - Bernie?
Domyślam się, kto mówi.
Tak, Marlowe. Masz jakiś trop?
Żadnego.
A kto ma?
Pytam, bo znalazłem coś, co cię może zainteresować.
O czym mówisz?
Owen Taylor miał przy sobie broń,
gdy go wyciągnęliście z kąpieli?
To tajemnica śledztwa.
Wiem o tym.
Jeśli miał, brakowało trzech nabojów.
Wpadnij na Laverne Terrace 7244, koło Laurel Canyon Road,
to ci pokażę, gdzie są.
- Zaraz będę. - Czekam.
Po co ukryłeś ciało Geigera?
- Zabiłeś Brody'ego? - Odwal się.
Nie musi się przyznawać. To jego broń.
Idziemy.
Cześć.
- Rety. - Przepraszam za spóźnienie.
- Jak się czujesz? - Lepiej niż wczoraj.
Ja też.
- Cześć, Max. - Witam, pani Rutledge.
- Masz dla nas stolik? - Oczywiście. Tędy, proszę.
- Dla mnie szkocka. - Tak jest.
- Szkocka z wodą. - Już przynoszę.
Dlaczego wybrałaś to miejsce?
Chciałam cię potrzymać za rękę.
To się da zrobić.
Dlaczego chciałaś się spotkać?
Ojciec był bardzo zadowolony, gdy przeczytał poranne gazety.
Ja też.
Mieliśmy szczęście.
Wasze nazwisko nie padło.
Ma nadzieję, że się za bardzo nie zaangażowałeś.
Powiedziałaś mu, że to nie twoja wina?
Nie. Prosił, żebym ci dała czek.
Jeszcze za wcześnie.
Uważa, że sprawa jest zamknięta.
Bo jest, prawda?
Jeśli chodzi o Geigera, tak.
Więc jest całkiem zamknięta.
Mam nadzieję, że tyle wystarczy.
Pięćset dolarów? To więcej, niż oczekiwałem,
ale dziękuję-
Jesteśmy ci bardzo wdzięczni, Marlowe.
A ja się cieszę, że już po wszystkim.
Co robisz, gdy nie pracujesz?
Gram na wyścigach, obijam się.
Żadnych kobiet?
Zawsze jest jakaś na horyzoncie.
Znajdzie się miejsce dla mnie?
Lubię cię. Już ci to mówiłem.
Przyjemnie to słyszeć.
- Ale nie posunąłeś się dalej. - Ty też nie.
Ja też lubię stawiać na konie.
Ale przedtem im się przyglądam.
Patrzę, czy rwą się do biegu.
Szukam ukrytych walorów.
Odkrywam motywację-
- Odkryłaś moją? - Tak sądzę.
Mów dalej.
Nie lubisz być oceniany.
Chętnie wychodzisz na prowadzenie,
jeśli masz za plecami lekkie wsparcie.
Przybiegasz do mety niezagrożony.
Ty też nie lubisz być oceniana.
Nikt nie umiał tego zrobić.
Jakieś sugestie?
Musiałbym cię sprawdzić na długim dystansie.
Masz klasę,
ale nie wiem, czy jesteś wytrzymała.
Zależy, kto siedzi w siodle.
Śmiało, Marlowe. Podoba mi się twój styl.
Świetnie sobie radzisz.
Nie rozumiem jednego.
Mojej motywacji?
Dam ci wskazówkę.
Cukier nie działa. Już próbowano.
To dlaczego mnie nim częstujesz?
Kto ci tak doradził?
Eddie Mars?
Dobrze, nie odpowiadaj.
Ale to nie ojciec cię do tego namówił.
Nie wie, że dałaś mi czek, prawda?
Nie. Jest chory. Sama zdecydowałam.
Na pewno?
Wiem, że nie wszystko poszło gładko.
Co Eddie Mars ma wspólnego z tą sprawą?
Nic. Prowadzi kasyno.
Obstawiam konie, gram w ruletkę.
Grasz w coś jeszcze.
- Dlaczego myślisz... - Teraz ja mówię.
Wiedziałaś, że Eddie Mars miał żonę,
która uciekła z Reganem?
Wszyscy to wiedzą.
A to, że wynajmował dom Geigerowi?
I że był zamieszany w ten szantaż?
Nie wierzę.
Dlaczego tak się tym przejęłaś?
Co Eddie Mars ma na ciebie?
Nie trzęś się tak, aniele.
Nie skrzywdzę cię. Chcę ci pomóc.
Lepiej już idź.
Postawiłaś na konia i będziesz przy nim trwała na dobre i złe.
Do rozmowy o nas wrócimy po wyścigu.
- Kłopot w tym, że... - Przepraszam.
Moglibyśmy być szczęśliwi,
gdybyś nie był detektywem.
I tak możemy.
Do zobaczenia, Marlowe.
- Kelner. - Słucham?
- Jest tu gdzieś telefon? - Tak, tam.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Proszę wrzucić 55 centów.
- Ile? - Pięcdziesiąt pięc.
Ma pan połączenie.
Halo?
Chciałbym rozmawiać z panem Marsem.
Przy telefonie.
Cześć, Eddie. Nie poznałem głosu.
Mówi Marlowe. Chciałbym się z tobą spotkać.
Jasne. Kiedy?
Mógłbym wpaść dziś wieczorem.
Dobrze, przyjedź.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Zastałem pana Marsa?
Marlowe. Jesteśmy umówieni.
Proszę zaczekać, zapytam.
- Cześć, chłopcy. - Przestań. Czeka na ciebie.
Dzięki.
- Cześć, Eddie. - Witaj, Marlowe. Miło cię widzieć.
Nigdy tu nie byłeś?
Nie, to pierwszy raz.
Teraz też bym nie przyszedł,
gdybyś mi nie zaoferował pomocy.
Jasne.
- Napijesz się? - Chętnie.
Podoba mi się, jak załatwiłeś tę sprawę.
Niepokoiłem się,
póki nie zrozumiałem, że wiesz, co robisz.
Ty i ja pasujemy do siebie.
Spłacam swoje długi.
- Ile ci jestem winien? - Za co?
Wciąż ostrożny.
A więc dobrze. Potrzebuję informacji
o Shawnie Reganie.
Podobno pytałeś o niego w Biurze Osób Zaginionych.
- Orientujesz się. - Dzięki chłopcom.
- Gdzie on jest? - Nie mam pojęcia.
Nie sprzątnąłeś 9°?
Nie. Myślisz, że to zrobiłem?
Wpadłem, żeby zapytać.
Żartujesz.
Jasne, że żartuję.
Ty tego nie zrobiłeś,
a twoi chłopcy nie daliby rady.
Znałem Regana.
Mówiłeś, że go nie szukasz.
Wtedy nie szukałem. Ale ciekawość wzięła górę.
Dotarło do mojej tępej głowy,
że generał się zamartwia,
czy aby Regan nie brał udziału w szantażu.
Sternwood może spać spokojnie.
To był pomysł Geigera.
Przeprowadziłem własne śledztwo.
Śmierć Geigera i Brody'ego zamyka całą sprawę.
Jestem tego pewien.
A zatem koniec.
Generał podziela twoje zdanie.
Zapłacił mi dzisiaj.
Przykro mi to słyszeć.
Wolałbym, żeby cię zatrudnił na stałe do pilnowania córki.
- Jest tutaj. - Wiem, słyszałem ją.
Nie jest tu mile widziana.
Gdy przegrywa, podwaja stawkę i zostawia weksle.
Gdy Wygrywa, zgarnia forsę.
Zostawi ci ją następnym razem.
Jeśli nie wyda gdzie indziej.
- Żyje na kredyt? - Tak.
Nie wpuszczałbym jej tutaj.
Jechałem taki szmat drogi na próżno.
Żałuję, że nie mogłem pomóc.
Pozwolisz, że się rozejrzę?
Jasne. Wyjdź tymi drzwiami. Prowadzą do sali gier.
Wolę wyjść tymi, jak inni frajerzy.
Może kiedyś będę bardziej pomocny.
Może.
Jedno mnie zastanawia.
Nie szukasz żony zbyt gorliwie.
Podobno jest kobietą, której niełatwo się wyrzec.
Czyżbyś wiedział, gdzie jest?
Ona i Regan?
Nie bądź taki ciekawy, chojraku.
To sprawa między mną a moją żoną.
Przepraszam.
Eddie, chyba nie kazałeś mnie śledzić?
Nie jeździ za mną szary plymouth?
Nie. Po co?
Nie wiem. Może chcesz wiedzieć, gdzie jestem.
Aż tak cię nie lubię.
Do widzenia, Eddie.
- Panie Marlowe. - Tak?
- Pani... - Pani...
Ty powiedz.
Pani Rutledge prosi o rozmowę,
zanim pan wyjdzie.
Jest przy środkowym stole.
Dziękuję wam obu.
Marlowe, pani...
Pani Rutledge chce mnie widzieć.
- Skąd wiesz? - Od niego.
Świetnie jej dziś idzie.
- Nie mówił... - Wygrała osiem razy z rzędu.
- Nie słyszałem, żeby coś mówił. - Bo nie mówił.
Co to za gra? Kręć.
Jeszcze raz.
Przykro mi. Tu jest ponad 14 tysięcy,
nie mamy pokrycia.
Nie chcecie odzyskać forsy?
Posłałem po pana Marsa.
- Proszę pani... - Chcesz zagrać?
- Cześć, Marlowe. - Cześć.
To ta pani.
Jakieś kłopoty, pani Rutledge?
Tak, Eddie, chcę zagrać.
Stawiam wszystko na czerwone.
Pokryj to w tysiącach,
jeśli nikomu nie przeszkadza,
że pani zagra sama.
Życz mi szczęścia, Marlowe.
Chciałaś mnie widzieć.
Ludzie, z którymi przyjechałam, zostają,
więc może mógłbyś mnie odwieźć do domu.
Jasne.
- Jest pani gotowa? - Tak, jestem gotowa.
Ja też.
Numer pięć, czerwony.
Udało ci się.
Pójdę po wóz, a ty policz forsę.
Spotkamy się na zewnątrz.
Dziesięć, jedenaście...
- Dobranoc. - Dobranoc.
Mam broń.
Oddaj pieniądze.
Nie krzycz, bo cię zabiję.
Dawaj torebkę.
Cześć, kolego. Spokojnie.
Ciągle ktoś mi oddaje broń.
Możesz się odwrócić.
Nie lubię takich zagrywek.
Powiedz to szefowi,
gdy się ockniesz.
Dobrze, że cię poprosiłam o odwiezienie.
Ja też się cieszę.
Możemy już jechać?
Dlaczego drżysz?
Nie wierzę, że się przestraszyłaś.
Nie przywykłam do napadów. Daj mi trochę czasu.
Więc to był napad?
A jak to nazwiesz?
Nadal drżysz. O co chodzi?
Chyba nie martwiłaś się o mnie?
Bałaś się, że mnie postrzeli?
Odkąd się o mnie troszczysz?
Dlaczego się zatrzymałeś?
Żeby coś wyjaśnić.
Jakiego haka ma na ciebie Eddie Mars?
Nie twoja sprawa.
Dostałeś już forsę.
Tak, od ciebie.
Chcesz więcej?
Masz prawo tak myśleć.
Nie, nie chcę. Zapłaciłaś mi godziwie.
Jest inny powód.
Sympatia dla mojego ojca?
Daruj sobie.
Pamiętasz, jak powiedziałem,
że lubię innego członka rodziny?
Mógłbyś to okazać.
Bardzo chętnie.
Podobało mi się.
Chcę jeszcze.
Coraz lepiej.
Przynajmniej w tym się zgadzamy. Co Mars ma na ciebie?
- Tak to rozgrywasz? - Tak.
Chętnie wrócę do całowania,
ale najpierw powiedz, co Eddie ma na ciebie.
Jeśli to powtórzysz...
Będę powtarzał do znudzenia.
Zadzwoniłem do Marsa i powiedziałem, że przyjadę.
Gdy się zjawiłem, już tam byłaś.
Odstawiliście teatr.
Dał ci wygrać górę forsy
i wysłał za tobą oprycha.
To mnie miało przekonać, że nic was nie łączy.
Znowu drżysz.
Zawieź mnie do domu.
Na pewno to zrobię.
Ale najpierw otwórz torebkę.
Jeśli jest w niej 28 kafli, odszczekam każde słowo.
Pokaż, że robię z siebie durnia,
albo przestań grać niewiniątko.
Odwieź mnie.
Dobrze, ale na tym koniec.
Od teraz troszcz się o siebie sama.
Jaki napiwek dostanie szatniarka?
Taki, na jaki zasłuży.
Jak tu weszłaś?
Nie zgadniesz.
Zgadnę-
Przez dziurkę od klucza, jak Piotruś Pan.
Kto to?
Mój kumpel od bilardu.
Jesteś słodki.
Z każdą chwilą słodszy. Jak tu weszłaś?
Pokazałam zarządcy wizytówkę, którą dałeś Vivian.
Powiedziałam, że kazałeś mi tu czekać.
Chcę...
Pamiętam.
A pamiętasz Shawna Regana?
Nie lubiłam go.
Dlaczego?
Nie zwracał na mnie uwagi.
Traktował mnie jak dziecko.
A jak cię traktuje Eddie Mars?
- Nie znam go. - Na pewno?
Ale słyszałaś o nim?
Często dzwoni do Vivian. Dlaczego pytasz?
Jest słodki?
Myślę, że tym razem mówisz prawdę.
Taki słodki jak ty?
Nikt mi nie dorówna.
Mam za sobą długi dzień. Idź już sobie.
- Rusz się, Carmen. - Nie chcę...
- Nie możesz... - Cicho!
Tak?
Cześć, Phil.
Cześć, Bernie. Co tam?
Przyjedź jak najszybciej.
Obudziłeś mnie. Nie jadłem śniadania.
- Jest druga po południu. - Druga?
Jak cię nie zobaczę za pół godziny,
zjesz na koszt podatników.
Wolę nie. Dają podłe żarcie.
- Zaraz będę. - Czekam.
Musisz budzić ludzi
o drugiej po południu?
- O co chodzi? - Wydano polecenie.
Masz zostawić sprawę Sternwooda.
- Kto tak powiedział? - Prokurator.
Prokurator?
No to zmienił zdanie.
- Kto go przekonał? - Generał Sternwood.
Osobiście?
Mówiąc między nami, nie rozmawiał z generałem,
tylko z jego córką, panią Rutledge.
- Jakiś powód? - Nie znam.
Prawo nie zabrania pracować nad sprawą bez klienta.
Trzymać rękę na pulsie.
Miałem ci tylko powiedzieć...
Wiem. Taka praca.
Postaw się na moim miejscu.
Miły staruszek ma dwie córki.
Jedna z nich jest piękna. Druga trochę mniej.
Ktoś ma na nią haka.
Ojciec chce, żebym się tym zajął.
Zanim docieram do gościa, szofer go zabija.
Ale to nie kończy sprawy, tylko ją zaczyna.
Dwa morderstwa później
odkrywam, że ktoś ma haka na Piękną.
Kto taki?
- Myślę, że Eddie Mars. - Dlaczego?
Jest właścicielem domu, w którym zginął Geiger.
Był.
Dzień po zabójstwie przeniósł własność na figuranta.
Co łączy Marsa z panią Rutledge?
Wczorajszej nocy obydwoje...
Nie będę cię zanudzał całą historią.
Odstawili cyrk, by mi pokazać,
że nie kombinują razem, ale myślę,
że łączy ich Shawn Regan.
Który rzekomo uciekł z żoną Marsa.
Co generał o tym myśli?
Nie wiem. Piękna mnie do niego nie dopuszcza.
Nadal chcesz mnie odsunąć?
Prokurator chce,
ale masz prawo iść za głosem intuicji.
Dzięki, Bernie.
Najpierw zjem śniadanie.
Nie napiłbyś się kawy?
Nie mogę się z tobą pokazywać.
Na razie, Bernie.
Rezydencja Sternwoodów.
Norris? Mówi Marlowe.
Panie Marlowe...
Chciałbym się zobaczyć z generałem Sternwoodem.
To nie będzie dziś możliwe.
Dlaczego?
Dzwoniłem do pana.
Pani Rutledge chce z panem pilnie pomówić.
Proszę zaczekać, przekażę jej słuchawkę.
Kotku, masz ogień?
Oczywiście.
Halo, Marlowe.
Halo?
Dzięki.
Halo?
Słucham.
Chciałam ci powiedzieć,
żebyś przestał się martwić i odwołał psy gończe.
Znaleźliśmy Shawna.
Co takiego?
Jest w Meksyku. Kiepsko 2 nim.
Co się stało?
Miał wypadek. Nie znam szczegółów.
Jadę do niego.
Rozumiem.
Pewnie generał się bardzo cieszy.
Jeszcze nic nie wie. Lepiej zaczekać.
Dziękuję, że mi powiedziałaś.
Miłej podróży.
Dziękuję. Do zobaczenia.
Do zobaczenia.
Proszę pana...
Tak mówimy: "Przestań węszyć".
To ty mnie śledzisz?
Tak. Nazywam się Harry Jones.
Chcę pogadać.
Świetnie.
Cieszysz się, że oberwałem?
Wszystko mi jedno.
Mogłeś wezwać pomoc.
Jak ktoś pakuje się w kłopoty, jego sprawa.
Nic mi do tego.
Masz łeb na karku.
Podasz mi kapelusz?
Pomóż mi dojść do biura.
To był chyba najlepszy wycisk,
jaki widziałem, a mam doświadczenie.
Nie wątpię.
Przemycałem alkohol.
Prowadziłem pancerny wóz z bronią maszynową pod pachą.
- Mocna sprawa. - Jeszcze jak!
Usiądź, denerwujesz mnie.
Nie wierzysz mi?
Czego chcesz?
Tak lepiej.
Chcę coś tanio sprzedać. Za dwie stówy.
Nie będę ci stawał na drodze.
Nie chcesz wiedzieć, kim jestem?
Wiem.
Nie jesteś gliną.
Nie pracujesz dla Marsa, pytałem go.
Więc musisz być kumplem Brody'ego.
Agnes wróciła do gry?
Skąd wiesz?
To miła dziewczyna. Chcemy się pobrać.
Za stara dla ciebie.
Grubiańska odzywka.
Masz rację.
Obracam się w złym towarzystwie.
Przejdźmy do sedna. Czego chcesz?
Zapłacisz za informację?
- Jaką? - O Reganie.
Dobry dowcip.
Za dwie stówy powiesz mi, że szukam Regana?
Wszyscy mi to mówią.
Już nawet nie daję za to cygar.
Jesteś zainteresowany czy nie?
Sam nie wiem.
Dwie stówy to kupa forsy w moich kręgach.
Zapłacisz za cynk, gdzie jest żona Marsa?
Jest dla ciebie wart dwie stówy?
Chyba tak. Gdzie?
Agnes ją znalazła.
Powie ci, gdy dostanie kasę.
Glinom powiesz za darmo.
Nie jestem taki gadatliwy.
Musiałem przegapić jakieś zalety Agnes.
Nic nie kombinuję.
Przyszedłem z uczciwą ofertą. Przyjmij ją albo odrzuć.
Rozmawiajmy jak porządni ludzie.
Straszysz mnie glinami?
Powinieneś się wstydzić.
Wstydzę Się-
Zgoda. Dwie stówy.
Masz pieniądze?
Gdzie jest Agnes?
Znasz biuro Puss Walgreen, gmach Fulwidera,
nr 428, tylne wejście?
Nie, ale znajdę.
Dasz radę tam przyjść za godzinę?
Mam nadzieję.
Przynieś forsę, pójdziemy do Agnes.
- Dobra. - Dobra.
Kim jesteś? Czego chcesz?
Dlaczego mnie śledziłeś?
Chciałem pogadać.
Kim jesteś?
Pracuję dla Eddiego Marsa. Jestem Canino.
Canino? Słyszałem o tobie.
Na to liczyłem.
Czego chcesz?
Chcę wiedzieć, dlaczego śledzisz Marlowe 'a.
- Kto mówi, że śledzę? - Ja.
To błąd, duży błąd.
- Eddie jest niezadowolony. - Nie rozumiem...
Przestań grać na zwłokę. Dlaczego go śledzisz?
Dobrze, powiem ci.
Robię to dla dziewczyny Brody'ego.
Zamierza wyjechać i potrzebuje forsy.
Chce naciągnąć Marlowe'a.
Za co miałby zapłacić?
Wiesz, jak zginął Brody.
Córka Sternwooda była świadkiem.
Marlowe nie sypnął glinom.
Agnes uznała, że taki hak to łatwy zarobek.
- Kapujesz? - Jasne.
- Gdzie jest Agnes? - Co ci do tego?
Czego od niej chcesz?
Co z tobą, Jones? Nie widziałeś broni?
Gdzie ona jest?
- Co... - Mam liczyć do trzech,
jak w filmie?
- Gdzie jest Agnes? - Dobra.
Wygrałeś.
Czeka na Court Street 28.
Mieszkanie 301.
Jestem cykorem.
Jesteś rozsądny.
Nic: jej nie zrobię, jeśli jest, jak mówisz.
Denerwujesz się?
- Napij się Czegoś. - Nie, dziękuję.
- Dobrze ci zrobi. - Nie...
Masz szklankę?
Tak.
Przy baniaku z wodą.
Proszę. Wypij do dna.
No PU-
Myślisz, że to trucizna?
Ta twoja Agnes by nie odmówiła.
Też tak myślę.
Co cię tak śmieszy?
Nic.
Żegnaj, Jonesy-
- Informacja. - Poproszę numer
do mieszkania 301 przy Court Street 28.
Chwileczkę.
Courtview Apartments.
Mówi Wallace z policyjnego Biura Identyfikacji.
Mieszka u was niejaka Agnes Lozier?
Nie ma tu osoby o takim nazwisku.
Brunetka, zielone, lekko skośne oczy,
sama albo z niskim facetem,
waga około 50 kilogramów,
szary kapelusz i kostium?
Nie widziałem nikogo takiego.
Ktoś mi podał zły adres.
Dziękuję.
Dzielnie się spisałeś, Jonesy.
Aleja zostałem na lodzie.
- Słucham. - Kto mówi?
- Proszę powtórzyć:. - Pytałam, kto mówi.
Cześć, Agnes. Tu Marlowe.
- Kto? - Facet, z którym chciałaś się spotkać.
Jest tam Harry?
Tak, jest.
Daj mi 90-
- Nie może rozmawiać. - Dlaczego?
Bo nie żyje.
Zginął, żeby cię chronić.
Mam dla ciebie forsę. Chcesz ją jeszcze?
- Chcę. - Masz samochód?
- Tak. - Gdzie się spotkamy?
Róg Rampart i Oakwood.
Będę za pół godziny.
Jak zginął Harry?
Nie warto wnikać. I tak cięto nie obchodzi.
Wystarczy powiedzieć, że zasługiwał na coś lepszego.
Proszę. Dwieście dolarów.
Kilka tygodni temu na Foothill Boulevard
Joe i ja minęliśmy brązowy wóz.
Za kierownicą siedziała kobieta.
Żona Eddiego Marsa.
Był z nią niejaki Canino.
Znam go.
Niektórych się nie zapomina
nawet po jednym spotkaniu.
Byliśmy ciekawi, więc pojechaliśmy za nimi.
Wiesz, gdzie jest Realito?
Piętnaście kilometrów dalej na wschód jest boczna droga.
Stoi przy niej warsztat samochodowy.
Właściciel to niejaki Art Huck.
Chyba trzyma kradzione wozy. Z tyłu jest drewniany dom.
Tam się ukrywa żona Marsa.
- Na pewno? - Po co miałabym kłamać?
Art Huck, 15 kilometrów na wschód od Realito?
Tak.
Żegnaj, glino. Życz mi szczęścia. Czekają mnie kłopoty.
Takim jak ty zawsze się udaje.
Czego chcesz?
Otwórz. Złapałem gumę.
Nie pracujemy w nocy. Spróbuj w Realito.
Dobra, wejdź.
Odstraszasz klientów.
Mogą sobie zrobić krzywdę, waląc w drzwi.
Przestań, Art.
Facet ma rację. Przecież prowadzisz warsztat.
Na co czekasz? Pomóż człowiekowi.
Dziękuję panu.
Umiesz łatać opony?
Tak jak ty dziurawić.
Ale teraz jestem zajęty lakierowaniem.
Za duża wilgoć na lakierowanie.
Zajmij się tym kołem.
- Ale... - Rusz się.
Dobra.
Kluczyk do bagażnika. Załóż zapasowe.
Tak będzie łatwiej.
Wpadłem w poślizg na zakręcie.
Poszła przednia opona. Na szczęście znalazłem pomoc.
Tak. Mieszka pan w okolicy?
Nie. Jadę z Reno i Carson City.
Szmat drogi.
- Interesy? - Nie tylko.
Lakieruje pan wóz?
Drobne zaprawki.
Art się strasznie grzebie. Dawno powinien był skończyć.
Dobra, Art.
Zabierz go do domu.
Pewnie jesteś żoną Eddiego Marsa,
tą blondynką, z którą miał uciec Regan.
Zgadza się.
Gdzie jest Shawn Regan?
Też chciałabym wiedzieć.
Witaj, aniele.
Spodziewałem się tu ciebie.
Dziś nie wyglądasz na ogiera, który prowadzi w wyścigu.
Zasłoń to światło albo przesuń mnie.
Jesteśmy w domu na tyłach warsztatu?
Zgadza się.
Chłopcy nie chcą ryzykować?
Kopią teraz grób?
Nie mogłeś odpuścić, co?
Gdzie są?
Pojechali zadzwonić.
Do Eddiego Marsa? Nie wiedzą, co ze mną zrobić.
Powiedziałbym im.
Dlaczego nie odpuściłeś?
Zbyt wiele osób mnie do tego namawiało.
Przypalisz mi papierosa, aniele?
Dlaczego sprawiasz kłopoty?
Eddie nic ci nie zrobił.
Nie kochałam się w Shawnie.
Byliśmy przyjaciółmi.
Gdybym się nie ukryła, gdy zniknął,
policja oskarżyłaby Eddiego o zabójstwo.
Może słusznie.
Eddie nie jest taki.
Nikogo nie zabił?
Nie.
- Naprawdę w to wierzysz? - Tak.
Myślisz, że jak cię znalazłem?
Nie wiem. Jak?
Harry Jones mi powiedział.
Zabawny, nieszkodliwy facet. Lubiłem go.
Sprzedał mi informację,
bo pracowałem dla generała Sternwooda.
Skąd wiedział, to długa historia.
Canino, goryl twojego męża,
dopadłgo, gdy stałem w pobliżu jak frajer.
W pokoju obok.
Chłopak nie żyje.
- Ale Eddie Mars go nie zabił. - Kłamiesz.
Eddie Mars nie brudzi sobie rąk. Ma od tego ludzi.
Nie wierzę ci.
Myślisz, że żyje z kasyna?
Żyje z szantażu...
- Przestań! - ...kradzionych wozów
i morderstw na odległość.
Robi, co mu się podoba.
Wszystko dla forsy. Każde świństwo.
Zapytaj, gdy go zobaczysz.
Pozbyłem się jej.
Jest w porządku. Lubię ją.
Lubisz zbyt wiele osób.
Nie trzeba, aniele. Woda orzeźwia.
Ciekawe, czy poświęciłabyś się dla męża tak jak ona.
Też się zastanawiałam.
Pozostaje nam tylko czekać na powrót Canina.
Nie wiedział, że jestem obok.
Wiesz, co zrobi, kiedy się dowie?
Wybije mi zęby
i będzie kopał w brzuch, aż zacznę bełkotać.
To na początek. Nieprzyjemny widok.
Proszę, nie mów tak.
- Powinnaś była jechać do Meksyku. - Przestań.
Nie mogłaś, prawda?
Straż graniczna by cię odnotowała.
Za dużo osób widziałoby cię bez Regana.
Bezpieczniej było przywieźć ją tutaj.
Zwłaszcza dla Marsa.
Wycofasz się, jeśli cię uwolnię?
Nie.
WYJMIJ mi papierosa.
Teraz lepiej.
Znajdź nóż i przetnij sznury.
Uważaj na palce.
Nie tnij w swoją stronę.
Kto ma klucz od kajdanek?
Canino.
Jest tu jakaś broń?
Nie widziałam.
Chłopcy szybko się uwinęli.
Co mam robić?
Zostawiam cię w paszczy Iwa.
- Poradzę sobie. - Jak się stąd wydostać?
Tędy, na boczny ganek.
Policz powoli do dwudziestu,
- a potem krzycz jak opętana. - Dobrze.
Zacznij liczyć.
- Idź, Art. - Posłuchaj. ..
Rób, co mówię.
Tam! Za kołem!
Tutaj, Canino.
Mam.
To chyba ten klucz.
Weźmiemy jego wóz.
Jak daleko jest stamtąd do najbliższego telefonu?
Kilkanaście kilometrów. Dlaczego pytasz?
Gdy żona Marsa naprawi mój wóz i zadzwoni do męża,
będą poważne kłopoty.
Wpadniesz w nie tak jak ja.
Nie dbam o to, póki jesteśmy razem.
Nie podziękowałem ci za pomoc.
Wyglądałaś wspaniale.
Nie wiedziałem, że są jeszcze takie kobiety.
Chyba się w tobie zakochałam.
Pójdziesz ze mną na policję?
- Nie mogę. - Dlaczego?
Ajeśli powiem, że zabiłam Shawna Regana?
Policji też tak powiesz?
Jeśli mnie tam zabierzesz.
Nie zamierzam.
Jestem zmęczony, aniele.
Bolą mnie żebra i szczęka, zabiłem człowieka
i widziałem, jak ginie niewinny facet.
Wszystko stało się dlatego,
że Geiger szantażował Carmen?
Jeśli im to powiem, wpadną do waszego domu
jak szarańcza i przetrząsną każdy kąt.
Wszędzie będzie ich pełno.
Będą pytali do znudzenia:
"Gdzie jest Regan"?
"Dlaczego Mars udawał, że jego żona uciekła z Reganem"?
"Dlaczego się pani ukrywała"?
Igrasz z ogniem.
- Jeśli ci powiem... - Już nic nie mów.
Nawet cię nie zapytam, jak się w to wpakowałaś.
Zapytam Marsa, jeśli zdążę.
Dlaczego to robisz?
Chyba się w tobie zakochałem.
Halo?
- Chciałbym mówić z panem Marsem. - Przy telefonie.
Cześć, Eddie.
- Mówi Marlowe. - Marlowe?
Raczej to, co ze mnie zostało.
Ten Canino to zdolny gość.
Trudno ci będzie znaleźć podobnego.
- Nie możesz rozmawiać, Eddie? - Gdzie jesteś?
W Realito. Tu, skąd dzwonił Canino.
Tylko że teraz ja dzwonię.
Chcę się spotkać.
Lepiej idź na policję.
Ty idź. Zabiłem ci najlepszego goryla.
- Spotkasz się ze mną czy nie? - Tak.
Gdzie?
Co powiesz na Los Olindas?
Za daleko. Twoje mieszkanie też odpada.
To może w moim domu?
Tam, gdzie mieszkał Geiger?
Tak.
- Kiedy? - Zależy od ciebie.
- Ile mi zajmie dojazd? - Jakieś 40 minut.
Będę Jak najszybciej.
- Zadziałało. - Bardzo ryzykujesz.
Będzie tu za 10 minut.
Zamknij tylne drzwi
i pozasłaniaj okna. Ja ukryję samochód.
Teraz ty drżysz.
Ze strachu, aniele.
Poza tym wszystko mnie boli.
Mars mnie wyprzedza o kilka kroków.
Jeśli go teraz nie dorwę, będziemy ugotowani.
Już są.
Obserwuj tył.
Jak kogoś zobaczysz, krzycz.
- Aniele... - Co?
Nie ruszaj zasłoną.
Byłem tu pierwszy, Eddie. Odłóż nożyczki.
Odłóż.
Odwróć się.
Tutaj.
Siadaj.
Phil...
Za drzewami jest dwóch facetów.
- Obserwuj ich. - Witam, panie Mars.
- Ty oszustko... - Powiedziałem, siadaj.
Nie mieszaj jej w to.
Jest w porządku.
Dotrzymała waszego układu. Nic mi nie powiedziała.
Poza tym, że zabiła Regana. Nie wierzę jej.
Regan nie żyje, ale nie ona go zabiła.
To była Carmen, prawda? Jak to się stało?
- Nie powiedziała... - Pytałem ciebie.
- Carmen miała chętkę na Regana, ale... - Wolał twoją żonę.
Odmówił Carmen.
Wścieka się, gdy ktoś to robi. Sam widziałem.
- Mów dalej. - Była napruta.
Niewiele potem pamiętała.
To też nam. Ukryłeś ciało i...
Nie masz dowodów.
Wystarczy, że sam w to uwierzę.
Szantażowałeś panią Rutledge,
mówiąc, że wydasz Carmen.
Jak ją przekonałeś, że Carmen jest winna?
Mnie też przekonaj.
Wiesz, na co stać Carmen.
Jasne. A ty?
- Dlaczego... - Nie znałeś jej,
gdy w to wchodziłeś?
Jesteś sprytny, Eddie, ale teraz moja kolej.
- Co teraz zrobisz? - Mówiłem, że jesteś sprytny.
Wszedłeś tu bez broni.
Zamierzałeś się przyznać i tak zrobiłeś.
Gdy stąd wyjdę, sprawy przybiorą inny obrót.
To zadanie dla tamtych gości.
Ale twój plan nie wypalił, Eddie, bo byłem tu pierwszy.
Aniele, połóż się na podłodze.
Nie tak nerwowo, Marlowe.
Jeśli chłopaki usłyszą strzały...
Co teraz? Co pomyślą twoi chłopcy?
Co zrobią temu, kto wyjdzie przez te drzwi?
Kto to będzie, Eddie? Ty czyja?
- Posłuchaj, Marlowe... - Ty posłuchaj.
Co z tobą? Nigdy nie widziałeś broni?
Mam policzyć do trzech, jak w filmie?
- Jonesy usłyszał to od Gamma. - Oszalałeś.„...
Zniósł to mężniej niż ty.
- Jeden, Eddie. - Przestań, Marlowe!
Dwa.
Nie strzelać! To ja...
Tak?
Bernie, mówi Marlowe.
- Mam coś dla ciebie. - Kto tym razem?
Eddie Mars. Goryle go zabili.
I wiem coś jeszcze. Mars zabił Regana.
- Opowiem ci, gdy się spotkamy. - Gdzie jesteś?
Przy Laverne Terrace.
Przyjedź po mnie.
Uważaj, wciąż mogą tu być.
Już jadę-
Zaraz tu będzie.
- Co chcesz... - Pozwól mi mówić.
Jeszcze nie wiem, co mu powiem, ale to będzie bliskie prawdy.
Musisz wysłać Carmen gdzieś daleko.
W odpowiednie miejsce.
Może ją wyleczą. To się zdarza.
Powiemy twojemu ojcu o Reganie. Chyba to zniesie.
Zapomniałeś o jednym. O mnie.
Coś cię gryzie?
Nic, z czym byś się nie uporał.
KONIEC
Polish